Various Religious Teachings and the Basic Teachings of Buddhism
All in all, Hindu,
Christian, Islam and Buddhism are based on to inculcate righteous living.
HINDUISM
Hinduism is based on
Bhagavad-Gita. The Bhagavad-Gita is a spiritual discourse delivered by Lord
Krishna in the middle of the battlefield. It contains 18 chapters, which deal
with a variety of subjects such as the nature of the self, the need to restrain
the mind and the senses, withdrawing them from the sense objects through the
practice of yoga, performing desire less actions, the vision of the Universal
Self, the qualities of Nature, incarnation of God and reincarnation of
individual souls, devotion to God, liberation and so on.
The various topics
discussed in the scripture can be grouped under four main headings: the
individual self, God or the Universal Self, the relationship between the two
and liberation of the individual self. The Bhagavad-Gita encourages us to
perform our obligatory duties as a sacrificial offering to God and not to turn
our back upon them. It explains how delusion arises and how we become bound to
our present conditions, suggesting the various alternatives that are available
to us to escape from them.
The
main paths
Although on a
superficial note the Bhagavad-Gita seems to favour the path of devotion, a
careful student of the scripture cannot ignore its obvious connection with the
other paths described in it such as jnana yoga (the path of knowledge), karma
yoga (the path of action) and karma sanyasa yoga (the path of renunciation of
attachment to the fruit of our actions).
Jnana
yoga is the first stage. Every student engaged in the religious studies is a
practitioner of this path. On this path a person acquires the knowledge of the
inner self through study and contemplation and becomes aware of the importance
of realizing his true self and achieving salvation.
After
a person spends time acquiring the knowledge of the scriptures, he should turn to
karma yoga to discharge his responsibilities towards himself, his family and
society by performing his obligatory duties in deference to his dharma and as a
sacrificial offering to God.
The
culmination of the practice of karma yoga is karma sanyasa yoga in which the
seeker realizes either because of the knowledge he has already gained or
through experience that it is not actions but attachment to the results of his
actions which is responsible for his bondage. So he begins to perform his
actions without desire and attachment, renouncing the sense of doer-ship and
offers the fruit of his actions to God.
When
a seeker practises these different types of yoga for a considerable time, he
develops sattva or purity and divine qualities which are enumerated in the
Bhagavad-Gita. With these refinements in his lower self or the outer
consciousness, he eventually comes to the fourth and the final stage, which
make him fit for the practice of bhakti yoga, or the yoga of devotion. In this
stage he experiences intense devotion and unconditional love for God.
He surrenders to God
completely and spends his time in His service and contemplation. His mind and
senses become fixed on the thoughts of God. He sees Him everywhere and in
himself and experience oneness with Him.
Having developed
distaste for the things of the world, he withdraws mentally from the
distractions of the external world and contemplates upon God. As his mind is
now totally occupied with the thoughts of God, he lives in the constant pain of
not being able to find Him.
When his devotion
reaches its crescendo, God reciprocates with abundant love, just as He promised
in the Bhagavad-Gita, and releases Him from the bonds of mortal life forever.
A
holistic teaching of duty, discipline and devotion
Thus, we can see
that the Bhagavad-Gita is not just about bhakti yoga but a holistic spiritual
effort which demands from people physical and mental purity, self-control,
performance of duty, renunciation and devotion to God for their liberation. We
learn from it that while bhakti yoga is the most direct solution to achieve
liberation its true practice is possible only for those who have progressed on
the path of salvation through their previous effort.
True
devotion in which all sense of egoism becomes dissolved and only the thought of
God remains is a product of years of practice and self-discipline. It is
possible only for those who are able to restrain their senses, stabilize their
minds, cultivate purity and perform their obligatory duties in amidst of
society and their families.
Only those
whose hearts and minds are infused with the love of God can practise true
devotion. Where there is love for one's self, there is truly not much love left
for God. Where there is a consideration for the self, devotion to God is just
an excuse for furthering that self. Therefore, people who claim themselves to
be devotees of God should search their hearts and minds to see how their egos
are still active and seeking.
If
you are still in love with yourself, will it be possible for you to love God
unconditionally all the time? This question, we must all ask ourselves to see
whether we are qualified enough to be considered the true devotees of God. The
fact becomes obvious when we study the Bhagavad-Gita from a wider perspective
and begin to connect the various seemingly divergent approaches and practices
discussed by it into one broad based solution.
The
seven teachings
While the scripture
has been the subject of different interpretations, we can identify in it the
following seven fundamental teachings or instructions. These seven teachings
sum up the philosophy of the Bhagavad-Gita and help us develop the necessary
qualities and discipline to progress eventually on the path of devotion towards
our liberation.
1. Know the reality of the world in which you live.
Know it to be impermanent, unreal and the source of your suffering and
delusion.
2. Know the Reality about yourself, who you are and what you
are really. Know that you are neither your body nor your mind, but the
true self that can neither be slain nor hurt. It is eternal, divine and
transcendental.
3. Know that the senses are responsible for your desires,
attachment and the instability of your mind and that by restraining your senses
you can achieve the stability of your mind and become impervious to the pairs
of opposites, such as pain and pleasure, which is the key to self-realization.
4. Cultivate buddhi or your discriminating intelligence to
discern true knowledge, and practice wisdom so that you will know the
difference between truth and untruth, reality and illusion, your false self and
true self, the divine qualities and demonic qualities, knowledge and ignorance
and how true knowledge illuminates and liberates while ignorance veils your
wisdom and holds you in bondage.
5. Know the true nature of action and inaction and how
actions bind you to the world and cause you suffering. Know that it is
not actions but the desires and the attachment behind your actions which are
responsible for your karma. Know the truth about the doer-ship and who the real
doer is. Do not seek to escape from your responsibility because not doing your
obligatory duties is also bad karma.
To neutralize your karma, perform your actions without
desires, without attachment and without seeking the fruit of your actions, as a
sacrificial offering to God, accepting Him as the True Doer and yourself as a
mere instrument. Know that true renunciation is the renunciation of your
desires and the fruit of your actions.
6. Know the Supreme-Self to be the all-pervading and
all-knowing Creator of all. Accept Him to be the cause of everything and the
real Doer in your life. Surrender yourself to Him completely and offer
Him everything that you have.
7. Cultivate the quality of sattva or purity so that you can
experience true love for God and know the true meaning of devotion, surrender
and sacrifice. Restraining your mind and senses, focusing your mind on
the thoughts of God, and surrendering yourself to Him completely. Make your
life and actions as true offerings to Him, acknowledging His role in all your
affairs and expressing your gratitude. If you persist in your practice, you
will begin to experience total devotion to God and His unconditional love. He
will take full responsibility for your life and manage your affairs for you.
Christianity
Ten
Commandments
1. I am the Lord your God, You shall have
no other gods before me.
2. You shall not make any graven images of
God.
3. You shall not use the Lord your God's
Name in vain.
4. Remember the Sabbath day, to keep it
Holy.
5. Honour your father and mother.
6. You shall not kill.
7. You shall not commit adultery (Sexual
Misconduct).
8. You shall not steal.
9. You shall not bear false witness against
your neighbour.
10. You shall not covet.
Islam
Five
Pillars of Islam
1. Faith (Shahada)
2. Prayer (Salat)
3. Charity (Sakat) 2.5% has to be given in
charity works from one’s eranings
4. Fasting (Sawm) Idea of realizing the hunger of the poor
5. Pilgrimage to Mecca (Hajj) Motivates & encourage for the peace of mind & savings
Ten
Additional Guidelines of Islam
1. Pray Only to God.
2. Be kind & Respect to parents.
3. Don’t be a miser or waster.
4. Don’t kill children afraid of hunger.
5. Refrain from sexual misconduct.
6. Refrain from injustice human killings.
7. Take care of orphan children.
8. Accomplish promises.
9. Be honest & just on your acts.
10. Do not boast on your views & beliefs.
Buddhism
Lord Buddha has
preached that Policy offerings are better than Aamisa Offerings
Aamisa
Offerings
are offering of;
Oil Lamps, Joss-sticks
& Flowers.
Policy Offerings are;
Five Precepts, Eight
Precepts, Ten Precepts & Noble Eight Fold Path
Ten Non Virtues & Ten Virtues
The Lord Buddha has preached these two so that followers may realize the results of Ten Bad things & Ten Good things.
Five
Precepts
1. I undertake the training rule to
abstain from killing.
2. I undertake the training rule to
abstain from taking what is not given.
3. I undertake the training rule to avoid
sexual misconduct.
4. I undertake the training rule to
abstain from false speech.
5. I undertake the training rule to
refrain from intoxicating drinks and drugs which lead to carelessness.
Ten
Non Virtues
2. Stealing
Bodily Actions
3. Sexual Misconduct
5. Slander (Divisive Speech) Verbal Actions
6. Harsh Speech (Hurtful Words)
7. Gossip (Idle Chatter)
9. Harmful Intent (Hatred) Mental Actions
10. Holding Wrong Views (Ignorance)
2. Not to take what
is not given Right Bodily
Actions
3. Avoid Sexual
Misconduct
5. Avoid Slander of
others Right Verbal
Actions
6. Avoid Harsh words
7. Avoid Empty
Speech
9. Not to be
Malicious Right
Mental Actions
10. Avoid the Wrong
View
Noble
Eightfold Path
Within the Fourth
Noble Truth is found the guide to the end of suffering: the Noble Eightfold
Path. The eight parts of the path to liberation are grouped into three
essential elements of Buddhist practice—moral conduct, mental discipline, and
wisdom. The Buddha taught the Eightfold Path in virtually all his discourses,
and his directions are as clear and practical to his followers today as they
were when he first gave them.
2. Right Thought (Samma sankappa)
4. Right Action (Samma kammanta) - Morality (Ethics) Sila
5. Right Livelihood (Samma ajiva)
7. Right Mindfulness (Samma sati) - Meditation (Mental
Discipline) Samadhi
8. Right Concentration (Samma samadhi)
What
is education according to Lord Buddha’s preaching?
It is
“Yonisomanasikara” describe as learning by hearing, learning by seeing,
visualising what is heard or what is seen in mind and realizing the reality of
what is truth or correct.
විවිධ ආගමික ඉගැන්වීම්, බුදු
දහමේ මූලික ඉගැන්වීම් හා එහි අධ්යාපනය විස්තර කෙරෙන අයුරු
සමස්තයක් ලෙස බලන විට ආගම් සියල්ලම යහපත් දිවිපැවැත්ම හා
ධර්මතා මූලික කොට ගෙන මිනිස් සමාජය යහපත කරා යොමු කිරීමට ආගම් හා දර්ශනයන්
නිර්මාණය වී ඇති බව අපට ඒවා හොඳින් නිරීක්ෂනය කිරීමේදී අවබෝධ කර ගත හැක.
හින්දු ආගමික ඉගැන්වීම්
හින්දු ධර්මය භගවත් ගීතාව මත පදනම් වී ඇත. භගවත් ගීතාව යනු ක්රිෂ්ණ
දෙවිඳුන් විසින් සංග්රාම භූමිය තුලදී කරන ලද අධ්යාත්මික දේශනයකි. එහි පරිච්ඡේද
18 කි. යෝග අභ්යාස ක්රියාකාර කම් තුලින් මානසික අවබෝධය තුල ඇල්මකින් තොර ක්රියාකාරකම්
ඇති කරවයි. තමා පිලිබඳ විශ්ව දැක්ම, ස්වභාව
ධර්මතා, දෙවියන්ගේ
පහලවීම හා පුද්ගල ආත්මයන්හි පුනර්භවය දෙවියන් පිලිබඳ ශ්රද්ධාව හා විමුක්තිය එම
ඉගැන්වීම් තුල අතුලත්වේ.
භගවත්
ගීතාවේ ප්රධාන ප්රවේශයන්; ඥාණ
යෝග හෙවත් දැනුම් ප්රවේශය එනම් ස්වයං අවබෝධය තුලින් විමුක්තිය ලැබීම කර්ම යෝග
හෙවත් කර්මයේ ප්රවේශය තුල සමාජයට පවුලට හා තමාට ඉටුවිය යුතු වගකීම් හා යුතුකම්
පිලිබඳ අවබෝධය දෙවියන් පිලිබඳ භක්තිය හා කැපවීම හා කර්මයෙන් මිදීමේ ප්රවේශය කරන
ලද කර්ම වල ප්රථිඵලයන්ට ඇලීම තුල බැඳීම ඇතිවන අයුරු ස්වයං අවබෝධය හා අත්දැකීම්
තුලින් වටහා ගනී.
භගවත් ගීතාවේ සප්ත ඉගැන්වීම්
ü ඔබ
ජීවත්වන ලෝකය පිලිබඳ අවබෝධ කරගන්න.
ü ඔබ
පිලිබඳ මනා අවබෝධයක් ලබාගන්න.
ü ඔබේ
ආශාවන්ට මනසේ ඇතිවන සිතුවිලි බලපාන බව වටහාගන්න වේදනාව හා තෘප්තිය තුලින් ස්වයං
අවබෝධය ලැබේ.
ü බුද්ධිය
හා දැණුම වර්ධනය තුලින් යථාවබෝධය ලබන්න.
ü ඔබගේ
අයහපත් ක්රියාවන් තුල විඳවීම ඇතිවන අයුරු වටහාගන්න.
ü ඔබට
යහපත උදාකරන්නේ හා නිමැවුම් කරු දෙවියන් බව වටහා ගන්න සියලුම අයුරින් ඔහුව පුදන්න.
ü ඔබ
පවිත්ර වන්න දෙවියන් කෙරේ සැබෑ භත්තිය ඇති කර ගන්න
ක්රිස්තියානි ඉගැන්වීම්
ü මා
හැර වෙනත් දෙවියකු ඔබට නොසිටිය යුතුය.
ü පිලිම
වන්දනාව නොකල යුතුය.
ü දෙවියන්ගේ
නාමය නිකරුනේ භාවිතා නොකල යුතුය.
ü සබත්
දිනය ශ්රද්ධාවෙන් පවත්වන්න මතක තබාගන්න.
ü ඔබේ
දෙමාපියන්ට ගරු කරන්න.
ü මනුෂ්ය
ඝාතනය නොකරන්න.
ü වැරදි
කාම සේවනයෙන් වලකින්න.
ü සොරකම්
නොකරන්න.
ü බොරු
සාක්ෂි නොකියන්න.
ü අන්සතු
කිසිම දෙයකට ආශා නොවන්න.
ü සතුරාටත්
ප්රේම කරන්න.
ü දකුණතින්
දෙන දේ වමතට නොදැනෙන්න දෙන්න.
ඉස්ලාම් ආගමේ ඉගැන්වීම්
මුස්ලිම්වරයකු පිලිපැදිය යුතු අනිවාර්ය කරුණු පහ;
1. විශ්වාසය හා ශ්රද්ධාව.
2. දිනකට පස් වතාවක් දෙවියන් යැදීම.
3. පිං පිණිස දීම (තම ඉපැයීම් වලින් 2.5% එසේ
දිය යුතුයි)
4. රාමදාන් මාසය තුල උපවාසය කිරීම.
5. මක්කම හජ් වන්දනාව
මුස්ලිම් වරයෙකුගේ දැනමුතු කම් දහය
1. දෙවියන්ට පමණක් වන්දනා මාන කරන්න.
2. ඔබේ දෙමාපියන්ට කාරුණික වන්න ගෞරව කරන්න.
3. මසුරෙක් හෝ නාස්තිකාරයෙක් නොවන්න.
4. කුස ගින්නට බියව දරුවන් ඝාතනය නොකරන්න.
5. කාම මිත්යාචාරය නොකරන්න.
6. අසාධාරණ මනුෂ්ය ඝාතනයෙන් වලකින්න.
7. අනාථ දරුවන් රැක බලා ගන්න.
8. පොරොන්දු ඉටු කරන්න.
9. තම ක්රියාවන් පිලිබඳව අවංක හා සාධාරණ
වන්න.
10. තම මත හා විශ්වාසයන් පිලිබඳව වහසි බස්
නොදොඩන්න.
බුදු දහමේ ඉගැන්වීම් හා එහි අධ්යාපනය
විස්තර කෙරෙන අයුරු
බුදු දහම ආමිස පූජා හා ප්රථිපත්ති
පූජා මත පදනම් වී ඇත. ආමිස පූජා වලට වඩා ප්රථිපත්ති පූජා උතුම් බව බුදුන්වහන්සේ
දේශනා කර ඇත. තවද දස අකුසල් හා ඉන් ලැබෙන අයහපත් ප්රතිඵල ද, දස කුසල් හා ඉන්
ලැබෙන යහපත් ප්රතිඵල ගැනද පැහැදිලිව අවබෝධ කර දී ඇත. පංචශීලය හා මැදුම් පිලිවෙත
හෙවත් ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය පිලිපැදීම තුලින් සිත, කය හා වචනය සංවර වීම තුල සාමය
සහජීවනය පිරි සමාජයක් ඇතිවන අයුරු බුදුන්වහන්සේ දේශනා කර ඇත.
දස
අකුසල් හා දස කුසල්
දස
අකුසල්
1. පානාතිපාතය
(ප්රාණඝාතය)
2. අදින්නාදානය (අදත්තාදානය) කයින් කරන අකුසල්
3. කාමමිත්යාචාරය
4. මුසාවාදය
5. පිශුනාවාචය
6. පරුෂාවාචය වචනෙයන් කරන අකුසල්
7. සම්ප්රප්පලාපය
8. අභිද්යාව
9. ව්යාපාදය මනසින් කරන අකුසල්
10. මිත්යාදෘෂ්ටිය
1. පානාතිපාතය (ප්රාණඝාතය)
ප්රාණඝාතය නම් සතුන් මැරීමයි.
සතකු මරමි යි සිතේ ඇති වන චේතනාව ප්රාණඝාත අකුසල කර්ම නමි. සතකු වීම ය, සතකු බව දැනීමය, මරමියි යන සිතය, එයට උපක්රම කිරීමය, දිවි නැසීමය. යන අංග පසම නොඅඩුව ඇති වූ කල අකුසලය
සම්පූර්ණවේ. මෙහි විපාක වශයෙන් (විපාකයට ඉඩ ලැබුණු විට) මෙහිදීම වධ බන්ධන විඳීම, ලෙඩ රෝග ඇතිවීම, ආයුෂ මදවීම් ආදි හිරිහැර ඇතිවේ. මරණින් මතු
අපායෙහි ඉපිද බොහෝ කල් දුක් විඳින්නට සිදුවේ. නැවත එයින් මිදී මිනිසත් බවක් ලද
කල්හිද අංග විකල වීම,
ආයුෂ මදවීම, රෝග බහුලවීම, ලොවට අප්රියවීම, අශෝභන කය ඇති වීම ආදි විපත් ඇතිවේ.
2. අදින්නාදානය (අදත්තාදානය)
අන්සතු දෑ අයුතු සේ ගැනීම අදත්තාදානය නමි. අදත්ත
(අදින්න) යනු නොදුන්න දෑයි. ආදාන යනු ගැනීමයි. මෙසේ අදත්තාදාන (අදින්නාදාන) යනු
අයිතිකරු විසින් නොදුන් දෑ සොරකමින් හෝ බලහත්කාරයෙන් හෝ රැවැටිල්ලෙන් හෝ වෙනයම්
මොනම හෝ අයුතු අන්දමකින් ගැනීමයි. මෙහි අකුසලය සම්පූර්ණ වීමට අංග පසෙකි. එනම්, අන්සතු දෙයක් වීම, අන් සතු බව දැනීම, අයිතිකාරයාට නොදන්වා හෝ බලයෙන් හෝ රවටා හෝ
ගනිමියි යන සොර සිත,
එයට උපක්රම කිරීම, එසේම එය ගැනීම යනු ඒ අංග පසයි. මෙහි විපාක වශයෙන්
ඉඩක් ලදොත්,
මේ අත්බවේදීත් මතු උපන් කලත්
ධන හානිය,
දිළිඳුබව, සොර සතුරු උවදුරු, සිතූ දෑ ඉටු නොවීම ආදී නපුරු විපාක ලැබේ. මරණින්
මතු අපායවලද ඉපිද බොහෝ කල් දුක් විඳින්නට සිදුවේ.
3. කාමමිත්යාචාරය
කාමයෙහි වැරදි වූ හැසිරීම කාමමිථ්යාචාරය නමි.
පිරිමියෙකු අනුන්ගේ බාරයේ සිටින ස්ත්රීන් සේවනය කිරීම ද, ස්ත්රියක සිය සැමියා හැර අන් පුරුෂයන් සේවනය
කිරීම ද මෙයින් දැක්වේ. අන්සතු ස්ත්රියක වීම, ඇය හා සේවනයට අදහස, එයට උපක්රමය, සේවනය කිරීම යන අංග සතර ඇති වීමෙන් පිරිමියාට කාමමිථ්යාචාරය අකුසලය
පිරේ. සිය සැමියාගෙන් අන්ය පුරුෂයකු වීම, ඔහු සේවනයට කැමැත්ත, එයට උපක්රමය, සේවනය යන සතර අංග සම්පූර්ණ වූ විට ස්ත්රියට කාමමිථ්යාචාරය සම්පූර්ණ වේ.
මේ අකුසලයෙහි විපාක වශයෙන් මෙ ලොව දී ම නින්දා අපහාස විඳීම, බියකරු ලෙඩ රෝග වැළැඳීම, හදිසි විපත්වලට අසුවීම, ආංඩුවෙන් දඬුවම් ලැබීම ආදී කරදර ද, මරණින් පසු අපායෙහි ඉපිද බොහෝ දුක් විඳීම ද වේ.
අපායෙන් මිදී මිනිසත් බවක් ලදොත් ස්ත්රී වීම, නපුංසක වීම, සතුරන් බහුල වීම, ප්රිය භාර්යාවක නොලැබීම ස්ත්රියක් නම් ප්රිය
සැමියකු නොලැබීම යන විපාක ඇතිවේ.
4. මුසාවාදය
මුසා යනු නොසිදු වූ දැය යි. වාද යනු කීමයි.
නොවූවක්,
වූයේ යැයි. නැති දැයක් ඇතැයි
අන්හට පිළිගන්වන අදහසින් වචනයෙන් හෝ හිස සෙලැවීම් ආදි නියායෙකින් හෝ ඇඟැවීම
මුසාවාදා නමි. නො සිදු වූවක් බව ය, රවටමි යන අදහස ය, එය ඇඟැවීමට උපක්රමය, අසන්නහු එය පිළිගැනීමය යන අංග සතර ඇති වූ විට
මුසාවාද අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. බොරුකීමේ විපාක වශයෙන් මෙලොවදීම නින්දා අපහාස ලැබීම, ලොවට අප්රියවීම් යනාදිය වේ. මරණින් මතු අපායේ
උපදී. ඉන් මිදී මිනිසකු වූ කල්හි මුව දුගඳ වේ ලෙඩ බහුල මුඛය ඇත්තෙක් වේ. දරුවන්
නැත්තෙක් වේ. ලබතත් ගැහැණු දරුවන්ම ලබයි.
5. පිශුනාවාචය
උනුන් ප්රිය බව (සමගිය) නැති කරන බස පිසුනාවාචා
නමි. කේලාම් කීමයි. බිඳෙන පුද්ගලයෙකු ඇතිබව, ඔහු අනෙකාගෙන් බිඳුවන අදහස, තමා ඔහුට ප්රියවන සිත, තමා කියන කේලාම් ඔහු පිළිගැනීම යන අංග සතර
ඇතිවීමෙන් අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. මෙහි විපාක වශයෙන් ඉඩක් ලදොත් මෙහිදීම හිත මිතුරන්
නැති වීම් ආදියද,
මරණින් පසු අපාය දුකද, නැවත මිනිසකු වූ කල මිත්රයන් අඩුවීමද, ඇතිවූ මිතුරන් කරුණක් නැතිවම බිඳීයෑමද වේ.
6. පරුෂාවාචය
පරුෂ නම් කර්කශ රළු දෑයි. පරුෂ වචන යනු කර්කශ රළු
බසයි. අනුන්ගේ සිත් රිදවන ඇනුම් බැනුම් ගැරැහුම් මෙයින් දැක්වේ. ගැරැහුම් ලබන්නකු
ඇති බව,
රළු සිතැති බව, බැණීම යන අංග තුන ඇති කල අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. ව්යවහාරයේ
මිහිරි වූ වචනයක් වුවද කිපුනු සිතින් ඇනුම් බැණුම් වශයෙන් කියා නම් එයද පරුෂ වචන
යැ යි දත යුතු. පෙර ඇතැම් රජහු සොරුන් මරවනු කැමැතිව ‘මොවුන් සුව සේ නිදිකරවු’යි කියති. වධකයෝ ඔවුන් මරති. මෙහි එරජුන් කියන
වචන කණට රළු නොවුවත් ‘මොවුන් මරවු’ යන අදහසම උඩ කියන බැවින් පරුෂ වචනමය.
පෙර බුරුම රජුන් මරණ තීන්දුව
ලීවේ ‘කම්මං සත්තේ විභජති (කර්මය සත්ත්වයන් බෙදයි)’ යන බුද්ධවචනය ලිවීමෙනි. එහෙත් එයින් මැරීම අදහස්
කළ බැවින් එය ඒ අවස්ථාවෙහි පරුෂ වචනයෙක්මය. ඇතැම් විට මව දරුවාට ආදරයෙන් දැඩි වචන
කියයි. සිතෙහි බිඳකුත් කෝපයක් නැතිව බලවත් සෙනෙහයෙන් කියන බැවින් ඒ පරුෂ වචන සංඛ්යාවට
නොයෙයි.
ඉහත කී පරිදි පරුෂ වචනයෙන්
මෙහිදීම ජනයාට අප්රියවීම ද, කුෂ්ට කිලාසාදි ලෙඩ ඇතිවීම ද, මරණින් පසු අපායෙහි ඉපැදීම ද නැවැත මිනිසත්බව ලත්
කලක් වුවොත් අප්රිය දැකුම් ඇති, විකාර මුඛ ඇති, විවර්ණ කය හා රළු කටහඬ ඇති, ජනයාට ප්රිය නොවන දීනයකු වීම ද යන විපාක ඇති වේ.
7. සම්ප්රප්පලාපය
දියුණුව නැති කරන හිස් බස් සම්පප්ප්රලාප නමි.
වැඩකට නැති කථා බවය,
ඒවා කීමය (අසන්නවුන් ඒ
පිළිගැනීමය) යන අංග ඇති කල අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. සම්පප්ප්රලාප දොඩවන මිනිසා
මෙලොවදීම ලෝ වැස්සාට පිළිකුල් වේ. මෙය බලවත්ව දෙඩුයේ මරණින් පසු අපායේ උපදී. නැවැත
මිනිස්ව උපන්නේ ද අනුන් විසින් නොපිළිගන්නා වචන ඇතියෙක් වේ.
8. අභිද්යාව
අනුන්ට අයත් දෙය ගැන ‘මෙය මට ඇත්නම් මැනැවැ’යි ඇති කරගන්නා දැඩි ලෝභය අභිධ්යා නම් වේ. අනුන්
සතු දෙයක් වීම,
එය තමා සතු කර ගැනීමේ සිත, යන අංග දෙකින් අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. දැඩි ලෝභයෙන්
මඩනා ලද්දේ මෙහි දී දුර්වර්ණ බව ආදියට පැමිණේ. මරණින් පසු ලෝභයේ දැඩි කම වූ පරිදි
ප්රේතාදි වූ අපාය දුකට ගොදුරු වේ. නැවැත මිනිසත් බව ලද කල්හි දුගීබව ද, සම්පත් සිත්සේ භුක්ති විඳිය නොහැකි බව ද ආදි
දුර්විපාක විඳී.
9. ව්යාපාදය
අනුන්ගේ සිත සැපය වනසන, තමාත් විරූප බවට පමුණුවන සේ දැඩිවූ ද්වේෂය ව්යාපාද
නමි. අන් සතකු වීම,
ඔහු පෙළෙතොත් නැසෙතොත්
මැනැවැයි සිතීම යන අංග දෙකින් අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. අන් හට විපත් කැමැති වන්නෝ
මෙහිදී ලොවට අප්රියවීම් ආදි කටුක විපත් ද මරණින් පසු අපායයෙහි ඉපදීම ද මිනිස් ව
උපන් කල විරූප බව ආදී අනිෂ්ට විපාක ද ලබති.
10. මිත්යාදෘෂ්ටිය
ඇති සැටිය තබා වරදවා දැකීම මිථ්යාදෘෂ්ටිය නම්. වරදවා
දැක්ම,
එසේම වටහා ගෙන දැඩි කොට සිතින්
ගැනීම යන අංග දෙකින් අකුසලය සම්පූර්ණ වේ. මිථ්යාදෘෂ්ටිය වනාහි අහේතුක දෘෂ්ටි, අක්රිය දෘෂ්ටි, නාස්තික දෘෂ්ටි යැයි තුන් වැදෑරුම්. “සත්ත්වයා කෙලෙසීමටත් පිරිසිදු වීමටත් හේතුවක්
නැතැයි. එය ඉබේ ම වන දැයෙකැ”යි
වරදවා දැක්ම අහේතුක දෘෂ්ටි යි. කුශලාකුශල කර්මවල කිසිම විපාකයෙක් නැතැයි වරදවා
ගැන්ම අක්රිය දෘෂ්ටි නම්. දානාදියේ ඵල විපාක නැතැයි, මව යැ පියා යැයි විශේෂයෙන් සැලැකිය යුතු කෙනෙක්
නැතැයි මෙලොව පරලොව කියා දෙයක් නැතැයි යන ආදීන් වැරැදි ලෙස දැක්ම නාස්තික
දෘෂ්ටියයි. මේ මිත්යාදෘෂ්ටි ගත් අයට එහි ඵල වශයෙන් මෙහිදීත් සිහි මුළාවීම් ආදියද, මරනින් පසු අපායේ ඉපදීම ද, මිනිස්ව උපන් කල නුවණ මඳබව, සුවකළ නොහැකි කල්පවත්නා ලෙඩ ඇතිබව ආදි හිරිහැර ද
වේ.
දස
කුසල්
1. සතුන්
මැරීමෙන් වැලකීම
2. සොරකම් කිරීමෙන් වැලකීම කයින් කරන කුසල්
3. කාමයෙහි වරදවා හැසිරීමෙන් වැලකීම
4. බොරු
කීමෙන් වැලකීම
5. කේලාම් කීමෙන් වැලකීම
6. පරුෂ වචන කීමෙන් වැලකීම වචනයෙන් කරන කුසල්
7. හිස් වචන කීමෙන් වැලකීම
8. දැඩි
ලෝභකමින් වැලකීම
9. ක්රෝධ කිරීමෙන් වැලකීම සිතින් කරන කුසල්
10. වැරදි දැකීමෙන් වැලකීම
පංචශීලය
ü පර පණ නැසීමෙන් වැලකීමේ ශික්ෂා පදය සමාදන් වෙමි.
ü නුදුන් දෙය ගැනීමෙන් වැලකීමේ ශික්ෂා පදය සමාදන්
වෙමි.
ü කාමයේ වරදවා හැසිරීමෙන් වැලකීමේ ශික්ෂා පදය
සමාදන් වෙමි.
ü බොරු කීමෙන් වැලකීමේ ශික්ෂා පදය සමාදන් වෙමි.
ü රහමෙර පානය කිරීමෙන් වැලකීමේ ශික්ෂා පදය සමාදන්
වෙමි.
ආර්ය
අෂ්ටාංගික මාර්ගය හෙවත් මැදුම් පිලිවෙත.
ü
සම්මා දිට්ඨි - නිවැරදි දැකීම
ü සම්මා සංකප්ප - යහපත් කල්පනාව
ü සම්මා වාචා - යහපත් වචන
ü සම්මා කම්මන්ත - යහපත් ක්රියා කලාපය
ü සම්මා ආජීව - යහපත් දිවි පැවැත්ම
ü සම්මා වායාම - යහපත් උත්සාහය
ü සම්මා සති - යහපත් සිහිය
ü
සම්මා සමාධි - යහපත් එකඟතාව (සිත එක අරමුණක තබා ගැනීම)
බුදුදහමේ
අධ්යාපනය විස්තර කෙරෙන ආකාරය
බුදු දහමට අනුව අධ්යාපනය යනු
යෝනිසෝ මනසිකාරයයි. එනම් යම් දෙයක් අහල ඉගෙන ගැනීම, යම් දෙයක් දැකල ඉගෙන ගැනීම හා
අහපු දැකපු පලියටම විශ්වාස නොකර මනසින් මෙනෙහි කර හරිදේ වටහාගෙන අවබෝධයෙන් ඉගෙන
ගැනීමයි.
0 Comments